09:56 29 մարտի 2020
Ուղիղ եթեր
  • USD498.43
  • GBP608.88
  • EUR548.22
  • RUB6.40
Հայաստան
Ստանալ կարճ հղումը
46020

Սովորել պետք է ոչ թե գնահատականի, այլ գիտելիքի պաշարը լրացնելու համար: Հայաստանում ուսումնական տարվա առաջին կիսամյակը մոտենում է եզրագծին, և աշակերտները դիմում են բոլոր հնարավոր ու անհնարին միջոցներին` լավ գնահատականներով տարին «փակելու» համար

Գոհար Սարգսյան, Sputnik

Գնահատականի համար պայքարելը միշտ էլ արդիական է: Երբ դեռ դպրոցական էի, դասարանում մի աղջիկ կար, ով դասը սկսելուն պես պարտաճանաչ կերպով լվանում ու մաքրում էր գրատախտակը` բարձր գնահատականներ ստանալու համար:

«Հաճախ գնահատականները պետք են լինում ոչ թե երեխաներին, այլ ծնողներին, ովքեր հպարտությամբ դրանք ցուցադրում են բարեկամ-հարևաններին: Հետևաբար լինում են դեպքեր, երբ ծնողներն են ստիպում երեխաներին բարձր գնահատականներով վերադառնալ տուն: Այդ թեմայով գլուխը ծանրաբեռնելով` երեխան երբեմն մոռանում է ինչ պիտի գրի ու պատմի»,-ասում է տարրական դպրոցի դասվար Արմենուհի Եսայանը:

«Ապրես», «կեցցես», «հրաշալի է»… Արմենուհի Եսայանն այսպիսի  գնահատականների կողմնակից է:

«Մեր ծնողները պետք է հասկանան, որ գնահատականը գիտելիքի ապացույց չէ: Գնահատականի համար պայքարը մեծ սթրեսների ու հիասթափությունների պատճառ կարող է դառնալ: Հատկապես տարրական դասարաններում երեխաներին պետք է ոգևորել` տետրերում ծաղիկների, մրգերի պատկերներ փակցնելով, ինչպես խորհրդային տարիների դպրոցական ավանդույթում էր»,-նկատում է ուսուցչուհին:

Հարցին այլ տեսանկյունից է մոտենում տարրական դասարանի աշակերտի մայր Կարինե Ալեքսանյանը:

«Ինձ համար թվանշանը կարևոր է, որովհետև ցույց է տալիս երեխայիս առաջադիմությունը: Ես ամեն օր թերթում եմ տղայիս օրագիրը, որպեսզի տեսնեմ, թե որ առարկայից ինչ գնահատական է ստացել: Եթե տեսնում եմ, որ գնահատականները նվազել են, անմիջապես զանգահարում եմ ուսուցչուհուն, որպեսզի հասկանամ, թե որտեղ է թերացել տղաս»,-ասում է Կարինեն:

Sputnik Արմենիան հետաքրքրվեց նաև կրթության եվրոպական մոդելով: Իսպանաբնակ մեր հայրենակից Դիանա Ավագյանը պատմեց, որ իր երեխաները սովորում են Բարսելոնայի դպրոցում, որտեղ գնահատականներով երեխաներին չեն ծանրաբեռնում:


«Ամեն եռամսյակի վերջում ուսուցիչը ծնողին է հանձնում թերթիկ, որտեղ նշված են կետեր. ինչպես է երեխան շփվում ընկերների հետ, ինչպես է կենտրոնանում գործի վրա, արագ է կողմնորոշվում, թե ոչ: Անգամ կետ կա` ինչպես է երեխան նախաճաշում: Այդ կետերի կողքին ուսուցիչը նշում է կատարում կամ բացասական պատասխանի դեպքում վանդակը դատարկ թողնում: Այսպես է ծնողը հասկանում երեխայի առաջադիմությունը»,-ասում է Դիանան:


Ալբեր Քամյուն նշում էր, որ դպրոցը մեզ պատրաստում է մի կյանքի, որն իրականում գոյություն չունի: Թեև այս խոսքերը դժվար է միանշանակ ընկալել, բայց կարող են որոշակիորեն թոթափել ուսումնական տարվա ավարտից առաջ կուտակված լիցքերը:

 

Գլխավոր թեմաներ