14:35 21 սեպտեմբերի 2017
Ուղիղ եթեր
Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանի սաները

Հայոց բանակի կանայք զինվորական համազգեստը հպարտությամբ են կրում

© Mediamax/Mariam Loretsyan
Հայաստան
Ստանալ կարճ հղումը
1410

Սոցիոլոգիական հարցումները ցույց են տվել, որ հայ հասարակությունը պատրաստ չէ կանանց պարտադիր զինվորական համակարգին, սակայն այսօր Հայաստանում քայլեր են ձեռնարկվում բանակը կանանց համար գրավիչ դարձնելու համար:

ԵՐԵՎԱՆ, 7 ապրիլի Sputnik. Մայրության և գեղեցկության օրը զինվորական հայուհիները լրագրողներին պատմեցին իրենց աշխատանքի դժվարությունների և զինվորական գործի հանդեպ ունեցած հավատի մասին:

Պաշտպանության նախարարության Կենտրոնական զինվորական կլինիկական հոսպիտալի վերակենդանացման բաժանմունքի վարիչ, բուժծառայության փոխգնդապետ Գայանե Հովհաննիսյանը կարիերան սկսել է 1994 թվականին Ստեփանակերտի հանրապետական հիվանդանոցում՝ որպես վերակենդանացման բաժնի անեսթեզիոլոգ։ Բայց արդեն 2 ամիս անց աշխատանքի է անցել Ստեփանակերտի զինվորական հոսպիտալում, որովհետև այնտեղ մասնագետների խիստ կարիք է զգացվել:

«Ես սկսեցի ծառայել 1994 թվականի սեպտեմբերից։ Հրադադարի պայմանագիրն արդեն ստորագրվել էր, բայց մեծ թվով վիրավորներ կային, աշխատանքը ծանր էր, և շատերը կասկածում էին, որ ես կդիմանամ։ Մտածում էին՝ կվերադառնամ քաղաքացիական ոլորտ։ Բայց տարեցտարի ես ավելի ու ավելի էի համոզվում, որ ճիշտ որոշում եմ կայացրել: Եվ ահա արդեն 23 տարի է՝ ծառայում եմ հայոց բանակում», — ասաց Հովհաննիսյանը։

Նրա խոսքով՝ մեծ ուժ է տալիս այն, որ անհույս զինվոր են թողնում հոսպիտալում, սակայն նրանք լավանում են և իրենց ոտքով լքում հոսպիտալը:

«Զինվորական հոսպիտալում այդ մասնագիտությունն ավելի կարևորված է, նույնիսկ ընդունվելիս բաժանմունքի պետը փորձում էր համոզել ինձ, թե գուցե փոխեմ մասնագիտությունս, բայց ես միշտ նույն պատասխանն եմ տվել՝ սիրում եմ իմ մասնագիտությունը: Զինվորական համազգեստը կրում ենք հպարտությամբ, զինվորական հագուստը երկրորդ կաշվի նման է»,- ասում է նա։

ՀՀ ՊՆ իրավաբանական վարչության իրավական ապահովման բաժնի ավագ սպա, փոխգնդապետ Նարինե Կարապետյանն էլ Արցախում աշխատելու փորձ ունի: Երևանում համալսարանն ավարտելուց հետո որոշել է մեկնել Ստեփանակերտ, որտեղ  աշխատանքի է անցել Փաստաբանների պալատում:

Երևան վերադառնալուց հետո ծառայության է անցել Պաշտպանության նախարարությունում: Արդեն 16 տարի է՝ աշխատում է իրավաբանական բաժնում:

«Աշխատավայրում տղամարդկանց հետ խնդիրներ չեն առաջանում: Երբ ընդունվեցի աշխատանքի, միակ կին իրավաբանն էի: Այժմ մեր բաժնի կեսը կանայք են: Պետք է միայն շատ կազմակերպված լինել ընտանիքն ու աշխատանքը համատեղելու համար»,- ասում է Կարապետյանը:

Ընտանիքի բացասական վերաբերմունքը սեփական մաշկի վրա է զգացել ՀՀ ՊՆ Մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի անվան ռազմական ավիացիոն համալսարանի կուրսանտ Գալինա Կարապետյանը: Ասում է, որ դեռ դպրոցական տարիներին ռազմագիտության դասերի ժամանակ սիրահարվել է զինվորական համազգեստին ու զինվորական գործին, հետո մեկ տարի սպասել է, մինչև որ թույլատրել են աղջիկներին ընդունվել ինստիտուտ: Հարազատներն ու բարեկամները դժվարությամբ են համակերպվել այդ փաստի հետ:

«Ընտանիքս դեմ էր, հարազատներս մինչև հիմա էլ չեն փոխել իրենց կարծիքը, բայց այժմ խոչընդոտներ չեն ստեղծում: Նրանք համարում են, որ առաջիկա դժվարությունները ցույց կտան՝ իմ որոշումը ճիշտ է, թե ոչ»,- ասում է Կարապետյանը:

Նրա խոսքով՝ խնդիրը կարծրատիպերն են: «Դժվար է կոտրել կարծրատիպը, բայց տարիները ցույց տվեցին, որ ծառայող աղջիկներով կարողացանք դա անել, կարծես թե, ﬔզ մոտ բավական լավ է ստացվում: Արդեն շատերը համաձայն են, որ կինը ծառայի: Ի դեպ, հրահանգները կատարելիս որևէ զիջում չկա»,-ասում է նա:

Կանանց հիմնական դժվարությունն այն է, որ չեն կարողանում ընտանիքի հետ շատ ժամանակ անցկացնել: Sputnik Արմենիայի հարցին, թե կանայք որևէ առավելություն ունե՞ն Զինված ուժերում, գեղեցիկ սեռի ներկայացուցիչները տարբեր պատասխաններ տվեցին:

Զինվորական իրավաբանի խոսքով՝ իրենք ավելի ճկուն են, քան տղամարդիկ: Բժիշկն էլ ասաց, որ իրենց ոլորտում շատ կարևոր դեր է խաղում զինվորի հանդեպ հոգատարությունը:

«Հիվանդին միայն բուժելը քիչ է. նա նաև մայրական հոգատարության կարիք ունի: Հոսպիտալում զինվորներից յուրաքանչյուրը ոչ միայն բուժում է ստանում, այլ նաև, ինչու ոչ, մայրական հոգատարություն»,- ասաց Հովհաննիսյանը:

Русская версия

Գլխավոր թեմաներ