09:03 15 հոկտեմբերի 2019
Ուղիղ եթեր
  • USD476.44
  • GBP598.27
  • EUR525.85
  • RUB7.42
Թալիշի զինվորները

Թալիշի պահապանները. երբ խեղդում է հիշողությունը

Личный архив семьи Саши
Արցախ
Ստանալ կարճ հղումը
18520

Ապրիլյան պատերազմի օրերին հայրենի հողի համար մահվան դեմ կռիվ տված տղերքի հիշողությունները ծանր են, բայց նրանք այսօր ավելի վստահ են՝ հայրենիքը ծնողի նման թանկ է ու միակը:

Արմենուհի Մխոյան, Sputnik

Ապրիլյան քառօրյա պատերազմից 2 տարի անց գյումրեցի Սաշա Մեքինյանը փորձում է շատ չխոսել ու չբարձրաձայնել հիշողությունները, հատկապես՝  առաջնագծում զոհված ընկերոջ ու հրամանատարների մասին: Դժվարանում է պատմել. այդ օրերի դասը մեկն է՝ արժևորել կյանքի ամեն մի պահը: «Քո հողը, որտեղ դու ապրում ես, չպետք է թողնես, որ թշնամին ոտք դնի, եթե մոտեցավ քո հողին, կմոտենա քո ծնողներին: Իսկ հայրենիքը սկսվում է ծնողներից»,- ասում է Սաշան:

Սաշայի մասին Sputnik Արմենիան պատմել է դեռ քառօրյայի օրերին: 20 տարեկան էր ու տուն վերադառնալուն 2 ամիս էր մնացել: Թալիշում էր: Հանկարծ օդը երերաց ու խախտեց առանց այն էլ երերուն խաղաղությունը:

Այս օրերին Սաշան լուռ է, քիչ է խոսում, հիշողությունների հետ ուզում է առանձնանալ:

Ընտանիքի անդամներն էլ փորձում են լռելյայն կատարել նրա ցանկությունը: «Մեր բոլորի սիրված ընկեր Գևորգ Վարդանյանին ու 2 հրամանատարներիս եմ կորցրել՝ դասակի հրամանատար Հրաչ Գալստյանին ու վաշտի հրամանատար Արգիշտի Գաբոյանին,- ասում է Սաշան ու մի քանի րոպե լռելուց հետո կրկին պատմում:– Նոր էինք դիրքերից իջել ու չէինք սպասում հարձակման: Գիշերը քնած էինք, երբ ջոկատի վրա արկ ընկավ: Սկզբում չէինք հավատում, որ լայնածավալ հարձակում է, քանի որ նոյեմբերից սկսած` պարբերաբար կրակոցներ էին, ապա դադար ու կրկին կրակոց»:

Առավոտյան, երբ հասկացել են, որ թշնամին առաջ է գալիս, վերցրել են զենքերն ու սկսել կռվել՝ ով ինչպես կարող էր: Այսպես կռվել են մինչև ուժերը համախմբել ու երեք ուղղությունով շարժվել են առաջ: «Մենք առաջ գնացինք` իմանալով որ պետք է դիրքը հետ վերցնենք, բայց դիրքում մարդ չկար… իրենք մեզ տանկերով էին «դիմավորում»: Շատ էին ու լավ զինված»:

Հայրենիքի զինվորը վստահեցնում է՝ պատկերացում անգամ չունի` ինչպես է իրենց հաջողվել հաղթել ադրբեջանական այդ ուժին, բայց մի բանում վստահ է` բոլորով, ամբողջ վաշտով մի բռունցք դարձած առաջ էին գնում:

«Մտածելու ժամանակ չունեինք, կար միայն նպատակ՝ ոչ մի գնով չթողնել, հնարավորություն չտալ հակառակորդին առաջ շարժվելու։ Պետք է հետ վերցնեինք դիրքերը ու հետ բերեինք մեր զոհված ընկերների մարմինները»։

Այսպիսի հիշողություները շատ են, բայց դրանք իրենն են ու շատ թանկ: Մեկ էլ ժպիտով հիշում ու պատմում է այդ օրերին համացանցում տարածված հայտնի մի լուսանկարի պատմությունը: «Թալիշցիներով էինք, հրադադարի պահ էր, արդեն Կարմիր Խաչն էր եկել: Առիթից օգտվելով՝ իջանք մի կտոր հաց ուտելու ու հենց այդտեղ էլ նկարվեցինք:

Саша Мекигян
© Sputnik / Armenuhi Mkhoyan
Սաշա Մեքինյան

ՀՀ ՊՆ —ի կողմից Սաշա Մեքինյանը պարգևատրվել է «Դրաստամատ Կանայան» մեդալով: Այժմ ծառայում է սահմանապահ զորքերում, բայց միևնույն ժամանակ շարունակում է ուսումը: Քառօրյա պատերազմից հետո Սաշայի պատգամը մեկն է՝ հայրենիքը պետք է սիրել ու պահել ինչպես ծնողին:

Ըստ թեմայի

Նախագահ Սարգսյանն այցելել է Մատաղիսի և Թալիշի պաշտպանական դիրքեր
Թալիշից փախած անտուն ամուսիններին Թալիշի կարոտն է ապրեցնում
Ստեփանակերտը Մինսկի խմբին հորդորում է ուսումնասիրել Թալիշի դեպքերը

Գլխավոր թեմաներ